ظاهراً، این بحران سلامتی است که تمایل به دوچرخه سواری را بیشتر کرده است - وسیله ای برای حمل و نقل که به دلیل مزایای سلامت جسمی و روانی آن ترویج می شود (بورن و همکاران، 2018؛ گوتسچی و همکاران، 2016؛ هامفریس و همکاران، 2013). در واقع، یکی از عوارض جانبی بحران کووید-19 ترغیب مسئولان و شهروندان عادی به تجدید نظر در استفاده از فضای عمومی بود، از جمله این فضاها خیابان های شهری است که ضمن در نظر داشتن توسعه حمل‌ونقل کارآمد و ایمن فاصله‌گذاری اجتماعی را نیز در نظر می‌گیرند. بسیاری از مقامات شهری؛ از برلین تا مونترال، از بوگوتا تا لندن؛  تصمیم گرفته‌اند استفاده از دوچرخه را در حمل و نقل عمومی ترویج و توسعه دهند، زیرا دوچرخه‌سواری فرد محور بوده و در آن از تماس نزدیک با افراد دیگر اجتناب می‌شود. در واقع، آنها نوعی «شهرگرایی تاکتیکی» (Baron, 2019) را با توجه به شرایط اتخاذ کرده‌اند، زیرا از طریق آزمایش و انطباق آزمایش و خطا، امکان نصب سریع مسیرهای تردد منعطف و برگشت‌پذیر را می‌دهد.

زمانی که باب دیلن در کتاب خود به نام Chronicles درباره اینکه چقدر جوآن باز را قبل از ملاقات با او تحسین می‌کرد نوشت، گفت: «از ملاقات با او می‌ترسم. من نمی‌خواستم او را ملاقات کنم اما می‌دانستم که ملاقات خواهم کرد. با وجود اینکه در آن لحظه پشت سرش بودم، به همان سمت می‌رفتم. او آتش داشت، و من احساس کردم که من هم همین آتش را دارم.»