آموزش عالی در این میان اهمیتی دو چندان دارد زیرا همواره سهم مهمی در زندگی بشر داشته و در این فرایند اهمیت برخی از پیشرفت‌های مهم و موفق فناوری را به دست آورده است. نظام آموزش عالی، به عنوان سیستمی با روابط درونی و بیرونی پیچیده، دارای عناصری است که در تعامل مداوم با یکدیگر به دنبال تربیت انسان هستند که خود سیستمی با پیچیدگی و دشواری‌های ویژه است.بی شک، همان گونه که اکثر صاحب نظران برنامه‌های توسعه، تأکید دارند آموزش عالی یکی از ارکان و عوامل اصلی توسعه به شمار می‌آید و ضروری است برنامه ریزی و سرمایه گذاری در این بخش دقیق و مبتنی بر اصول باشد. پیشرفت علم و فناوری در زمینه‌های مختلف، بر پیچیدگی وظایف و ماموریت‌های نظام آموزش عالی افزوده است. پرسشی که مطرح می‌شود این است که نظام آموزش عالی تا چه اندازه توانسته در رسیدن به هدف‌های خود موفق عمل کند؟ برای پاسخ به این پرسش شاید ده‌ها مقاله و گزارش پژوهشی بتوان نوشت، اما نکته آشکار در عملکرد گذشته نظام‌های آموزشی این است که برنامه ریزان و مدیران برای تحقق هدف ها، در بسیاری موارد به صورت مکانیکی با فرایند آموزش برخورد کرده، پویایی آن را در نظر نگرفته‌اند.(Oren and et al,1983)