از جمله این مفاهیم می­توان به فناوری اطلاعات و سیستم‌های اطلاعاتی، مفهوم سبز ‌بودن، مدیریت سبز، توسعه پایدار و سایر مطالب پیرامون مفهوم سازگاری با محیط‌زیست و عوامل تخریب‌کننده آن اشاره نمود. در ادامه هر یک از این مفاهیم شرح داده خواهند شد. فناوری اطلاعات سبز (که فناوری اطلاعات و ارتباطات سبز یا رایانش سبز نیز نامیده می­شود) توسط منابع مختلفی از جمله Murugesan (2008)، Lamb (2009)، Unhelkar (2010a و 2010c، 2011) تعریف یا توصیف شده‌ است. تعریف فناوری اطلاعات سبز در در سال 2010 در ویکی پدیا نیز ذکر شده است. اما Murugesan (2008) جامع­ترین تعریف را ارائه داده­اند که Lamb آن را بدین صورت نقل می­کند: «مطالعه و اجرای طراحی، ساخت، استفاده و انهدام رایانه‌ها، سرورها و سیستم‌های فرعی مرتبط مانند نمایشگر، چاپگر، انبار ذخیره‌سازی و یکپارچه­سازی ارتباطات، به طور مؤثر و با حداقل تاثیر و یا بدون تاثیر بر محیط زیست». این تعریف را می‌توان به­عنوان تلاش سازمان برای دستیابی به حیات اقتصادی، بهبود عملکرد و استفاده از سیستم، با توجه به مسئولیت­های اجتماعی و اخلاقی تفسیر نمود. بنابراین، فناوری اطلاعات سبز شامل ابعاد پایداری محیطی، اقتصادی، بهره‌وری انرژی و هزینه کل مالکیت است که شامل هزینه‌های دفع و بازیابی نیز می‌شود. به دلیل تمرکز همزمان بر مسائل کسب­و­کار و محیط زیست و تعامل این دو حوزه با یکدیگر، نیاز به بحث در مورد علت واقعی تغییرات اقلیمی نیز برطرف می­شود. فشار کمتری نسبت به تغییرات اقلیمی و آزادی بیشتری برای شروع یکپارچه­سازی استراتژی­های کسب­وکار قابل قبول با استراتژی­های زیست­محیطی وجود دارد. به این ترتیب، آنچه یک کسب­وکار را برجسته جلوه می­دهد، تلاش برای بهبود کارآیی و اثربخشی کسب­وکار است. یک کسب­وکار کارآمد اغلب باعث کاهش کربن در محیط می­شود. برای مثال، یک مرکز داده کارآمد، نه تنها هزینه­های عملیاتی بخش فناوری اطلاعات را کاهش می­دهد، بلکه مسئولیت زیست­محیطی نیز خواهد داشت. یک مثال دیگر می­تواند فرایند مدیریت کارآمد خطوط هواپیمایی باشد. بررسی سریع و دقیق مسافران و یا حذف مراحل خاص اداری در طی فروش بلیط، کربن تولید شده توسط این فرایندها را کاهش می­دهد. این اثرات ممکن است در نتیجه ورود اطلاعات بهینه با استفاده از دستگاه­های تلفن همراه، حذف نیاز به چاپ تمامی اوراق و یا صرفاً فرآیندهای خودکار و تأیید هویت دیجیتال باشد. علاوه بر کارایی عملیاتی که اثرات کربن را نیز از بین می­برد، استدلال­های مشابهی نیز برای دارایی­ها و زیرساخت­های بلندمدت استراتژیک سازمان شامل ساخت­وساز و تأسیسات، مبلمان و تجهیزات، ناوگان حمل­ونقل، موجودی، زنجیره تأمین، منابع انسانی و مدیریت کسب­وکار وجود دارد. استانداردها، فرآیندها، حاکمیت، هوش، راهکارهای کسب­وکار، برنامه­های کاربردی، انبار داده و بسیاری فناوری­های دیگر و عناصر کسب­وکار به بهره­وری کسب­ وکار می ­انجامند.