شهر دوچرخه سوار

ظاهراً، این بحران سلامتی است که تمایل به دوچرخه سواری را بیشتر کرده است – وسیله ای برای حمل و نقل که به دلیل مزایای سلامت جسمی و روانی آن ترویج می شود (بورن و همکاران، 2018؛ گوتسچی و همکاران، 2016؛ هامفریس و همکاران، 2013). در واقع، یکی از عوارض جانبی بحران کووید-19 ترغیب مسئولان و شهروندان عادی به تجدید نظر در استفاده از فضای عمومی بود، از جمله این فضاها خیابان های شهری است که ضمن در نظر داشتن توسعه حمل‌ونقل کارآمد و ایمن فاصله‌گذاری اجتماعی را نیز در نظر می‌گیرند. بسیاری از مقامات شهری؛ از برلین تا مونترال، از بوگوتا تا لندن؛  تصمیم گرفته‌اند استفاده از دوچرخه را در حمل و نقل عمومی ترویج و توسعه دهند، زیرا دوچرخه‌سواری فرد محور بوده و در آن از تماس نزدیک با افراد دیگر اجتناب می‌شود. در واقع، آنها نوعی «شهرگرایی تاکتیکی» (Baron, 2019) را با توجه به شرایط اتخاذ کرده‌اند، زیرا از طریق آزمایش و انطباق آزمایش و خطا، امکان نصب سریع مسیرهای تردد منعطف و برگشت‌پذیر را می‌دهد.